نه اینکه نباشم!
هستم
ولی
دست و دلم به نوشتن نمی ره!
شاید برات مهم باشه و بپرسی چـــــــرا؟؟؟
شاید هم برات مهم نباشه، بی تفاوت از کنار خودم ودلم رد بشی...
امـــــــا
برای من مهمه که بگم.
بگم که حق نداری بیای دل من رو هواییِ خودت کنی،
بعد بی خبر بذاری بری...
مجازی هستیم، دلمون که مجازی نیست!!!
من نمیدونم برات مهم هستم یا نه؟
اما تو برام مهمی...
تویی که مخاطب خاص من نبودی و نیستی ...
ولی انگار من یعنی دل من
نه به عنوان یه دوست مجازی به عنوان یک انسان!
برای تـــــــو هــــــیـــــچ ارزشــــی نداره؟
صدف میگه: اینجا دلی تنگ است و می تپد به یاد تو وخاطراتت...
میدانم آنقدر سنگدل نیستی که من و دلم را به همین راحتی رها کنی!
پـــــــس
نـــــــــــــــــــــرو. . .
اینجا دنیایی است به وسعت قلب کوچک من، منتظر رسیدنت ...
بــــــرگـــــرد...
این پست برای همه اوناییه که یه وقتی می اومدن وبلاگاشان رو بروز میکردن، امـــا یه دفه گذاشتن رفتن یا به هردلیلی گفته ونگفته وبلاگشون رو حذف کردن...
یا شایدم دلشون از دوستای مجازیشون گرفته یا حتی از آدمای واقعی!!!
ولی به خدا اینا دلیل نمیشه که ما راحت، بذاریم بریم بدون اینکه به اونایی که دلتنگمون میشن فکر کنیم...
میدونم قبول نداری!
اما
من و تو و ... مسئولیم!
نسبت به همه دلهایی که وابسته مون شدن...
شاید فکر میکنی کسی بهت فکر نمیکنه!!!
اما نفسم؛تو اشــــتـــــبـــــاه میکنی
یادت توي خیال خیلی ها هست، حتی اگر بهت نگه...
من اينجا منتظرت هستم.
ماسه ها فراموشکارترین رفــ ـیـــ ـقـــ ـان راه اند...